سخن ز حبل الهی و بانگ «وَ اعتَصِمُو»ست            حقیقتی که هدایت همیشه زنده به اوست

حـقیقتی که هـمـه انـبـیا از آن گـفـتـند            به امت خود از آن چشمۀ روان گفتند

حقیقتی که از آن، طاعتی فراتر نیست            حقیقتی که اساس شریعــت نبـوی‌ست

بـرادریـم هـمـه، در پـنـاه پـیـغــمـبــر            کدام نعمت از این نعمت است بالاتر؟

اگر که خواهی از آن ذات، رحمتی ازلی            برای وحـدت امّت بکـوش، مثل عـلی

علی ستارۀ صبرش، شبی افول نداشت            و حرف‌های عجولانه را قبول نداشت

عـلی پس از جمل آیا پی قـیام گرفت؟            مگر ز همسر پیغـمبر انتـقـام گرفت؟

علی اگر چه به سینه بسی جراحت داشت            در ازدحام صفوف نماز، شرکت داشت

علی کجا سر بازار ظلم، حجره گرفت؟            مقدسات که را یک به یک به سخره گرفت؟

علی که در سخـنش لحن ناگـوار نبود            عـلی که اهل سخن‌های نیـش‌دار نبود

علی نگفت و به نام عـلی چه‌ها گـفتند            به جان حضرت او یک به یک خطا گفتند

بسا مرید علی‌اند و کارشان شوم است            علی هنوز در این روزگار مظلوم است

جـنایتی‌ست به نـام عـلـی جـفـا کـردن            زبان به یاوه و حرف سخیف وا کردن

جنایتی‌ست جهان را به چوب خود راندن            هر آن‌که گفت ز وحدت «خلیفه‌ای» خواندن!

هر آن‌که گفت ز وحدت منافقش خواندن            برای هَـدم برائت، موافـقـش خـواندن

به‌هوش باش که طرد و تنش برائت نیست            اسائۀ ادب و سـرزنـش بـرائت نیست

برادر! این دل پُـر زخـم را مـداوا کن            بـیا به خـاطـر مـولا کـمی مـدارا کـن

برادرم، سخن از «اتحاد» باطل نیست            چنان که «روزه» و «حج» و «جهاد» باطل نیست

اگر میان من و تو هنوز مهر و وفاست            به نصّ آیهٔ «اَلمؤمنون اِخوَه» به پاست

برادر! آن نفس مهرپروری چه شده‌ست؟            به من بگو که حقوق برادری چه شده‌ست؟

چه شد که بانگ به صلح و صفا زدن عار است؟            تو را به نام برادر صدا زدن عار است؟

بگو به امت پیـغـمـبر این سخـن دائم:            روایت است که «اَلمُـسلِمُ اَخُ المُسلِم»

از آن بتـرس که خوبان پی ستم افـتند            بـرادران مسلـمـان به جـان هم افـتـنـد

به افـتراق زمان، افـتـرا به هم بـزنـند            به نام حق عـلی، پشت پا به هم بزنند

چنان مگو که کلامت به خصم، خانه دهد            به دست ظالـم تکـفـیـریان بهـانه دهـد

سکوت کن، نه سکوتی که گوشه‌گیر شوی            به دست ظالم جبر زمان اسیـر شوی!

نه هر که اهل سکوت است بی‌گمان خفته‌ست            که در سکوت هزاران هزار ناگفته‌ست

بـرادرم، سـحـری با دلـم موافـق باش            بـیـا و پـیــرو راه امــام صـادق بـاش

که بر فـضیلـت او دست مـدعـا نرسد            «به حُسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد»